شرکت صنعتی شانگهای کینکای اعلام کرد که پروژه ۲۹۰ مگاواتی بخارا در ازبکستان که قرار است تکمیل شود، از طراحی محصول تا تحویل در کارخانه، کاملاً توسط خود شرکت انجام می‌شود و سینی‌های کابل، رک‌ها و لوازم جانبی گالوانیزه گرم (HDG) نیز در این پروژه در نظر گرفته شده است.
این شرکت اعلام کرد: «در پروژه‌ای مانند این، مشخصات فنی مدت‌ها قبل از اینکه کسی در محل حاضر شود، تعیین می‌شود. فولاد گالوانیزه در آب و هوای بیابانی ترجیحی نیست. این تفاوت بین یک سازه سی ساله و یک برنامه تعمیر و نگهداری است.»
این پروژه در چارچوب یک طرح ملی و نه یک طرح تجاری قرار دارد. گروه بانک جهانی در ماه مه 2024 خاطرنشان کرد که دولت ازبکستان قصد دارد تا سال 2030 تولید انرژی‌های تجدیدپذیر را تا 25 گیگاوات یا 40 درصد از مصرف برق ملی افزایش دهد و سایت‌های داخلی با این اندازه در آسیای مرکزی در راستای این برنامه در حال ساخت هستند.
آنچه یک سایت بیابانی از یک سیستم پشتیبانی کابلی می‌خواهد
یک سیستم پشتیبانی کابلی در این آب و هوا، همزمان چهار شرط را برآورده می‌کند: تابش شدید فرابنفش، گرد و غبار و شن ناشی از باد، نوسان شدید دمای قاره‌ای بین روز و شب، و میعان که زمانی تشکیل می‌شود که آسمان صاف، سطوح را سریع‌تر از هوای اطراف خنک می‌کند. هیچ‌کدام از این موارد فولاد را به سرعت از بین نمی‌برند. همه آنها رنگ را از بین می‌برند.
این استدلال برای گالوانیزه گرم است. پوششی که با فرو بردن قطعه نهایی در روی مذاب ایجاد می‌شود، به جای اینکه روی فولاد قرار گیرد، به صورت متالورژیکی به آن متصل می‌شود و مکان‌هایی را که سیستم پوشش داده شده ابتدا دچار نقص می‌شود - لبه‌ها، جوش‌ها و داخل بخش‌های توخالی - می‌پوشاند. ضخامت پوشش با مراجعه به یک استاندارد گالوانیزه مانند ISO 1461 یا ASTM A123 تعیین می‌شود و با اندازه‌گیری، دسته به دسته، تأیید می‌شود، نه اینکه با نگاه کردن به سطح پرداخت و تعیین یکنواختی آن، ضخامت پوشش را تعیین کرد.
دو پیامد در مقیاس پروژه وجود دارد. اول، هر لبه برش خورده و جوشی که پس از گالوانیزه شدن ایجاد می‌شود باید با همان استاندارد عمل شود، که در وهله اول دلیلی برای به حداقل رساندن آنها است. دوم، پرداخت باید در برابر بار و همچنین آب و هوا مقاوم باشد، زیرا پوششی که در حین جابجایی آسیب ببیند، محافظت بهتری نسبت به یک پوشش نازک ندارد.
سه مورد در محدوده
تحویل به یک کشور محصور در خشکی
این سایت از هر بندر دریایی فاصله زیادی دارد. همین واقعیت، تصمیم بسته‌بندی را تغییر می‌دهد: اعضای بلند قبل از رسیدن به آرایه، بیش از یک بار بین حالت‌های مختلف منتقل می‌شوند و هر انتقال فرصتی برای خم شدن قفسه یا آسیب رساندن به سطح گالوانیزه است. بنابراین، بسته‌بندی قطعه‌بندی شده، جعبه‌های تقویت‌شده و یک برنامه بارگیری که از توالی نصب سایت پیروی می‌کند، وزن بیشتری نسبت به یک پروژه ساحلی تحمل می‌کنند.
همین فاصله، ارزش اسناد و مدارک را تغییر می‌دهد. یک براکت گمشده که در محل در آسیای میانه کشف شده است، تماس تلفنی و پیک نیست؛ بلکه یک زمان‌بندی تولید، رزرو بار و ریسک برنامه‌ریزی است.
مرحله نهایی یک پروژه، مرحله ثبت سوابق است.
پروژه‌ای که قرار است تکمیل شود، وارد دوره‌ای می‌شود که شواهد بیش از مواد اهمیت دارند. نقشه‌های ساخت باید با آنچه که واقعاً ارسال شده است مطابقت داشته باشند، سوابق پوشش باید تا قطعاتی که پوشش می‌دهند قابل ردیابی باشند، گزارش‌های بازرسی باید با لیست‌های بسته‌بندی مطابقت داشته باشند و قطعات یدکی باید قبل از شروع تولید کارخانه در محل باشند، نه پس از اولین خرابی.
این شرکت اعلام کرد: «ماه آخر یک پروژه، ماهی است که باید مدارک آن را نگه داشت. اگر تا آن زمان، سابقه گالوانیزه یا نقشه ساخت از بین رفته باشد، نمی‌توان آن را دوباره ساخت - فولاد از قبل نصب شده است.»
زمان ارسال: ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶