Prowadzenie kabli w korytkach i kanałach

Prowadzenie kabli w korytkach i kanałach

Montaż linii kablowych w korytkach i kanałach kablowych jest powszechnie stosowaną metodą w różnych zakładach przemysłowych i obiektach elektrycznych. To podejście jest zazwyczaj stosowane w sposób otwarty na ścianach i sufitach w różnych środowiskach, w tym w obszarach suchych, wilgotnych, o wysokiej temperaturze i zagrożonych pożarem, a także w przestrzeniach z atmosferą agresywną chemicznie. Znajduje ono zastosowanie przede wszystkim w budynkach przemysłowych, pomieszczeniach technicznych, piwnicach, magazynach, warsztatach i instalacjach zewnętrznych.

Definiowanie komponentów: tacki kontra kanały

Ta otwarta metoda zarządzania okablowaniem wykorzystuje korytka i kanały do ​​uporządkowania systemów zasilania i niskiego prądu, zapewniając łatwy dostęp i wizualną kontrolę przebiegu kabli.

Korytka kablowe to otwarte, niepalne, przypominające korytka konstrukcje wykonane z różnych materiałów. Pełnią one funkcję konstrukcji nośnej, ustalając położenie kabli, ale nie zapewniając ochrony przed uszkodzeniami fizycznymi. Ich głównym zadaniem jest zapewnienie bezpiecznego, uporządkowanego i łatwego w zarządzaniu przebiegu. W budynkach mieszkalnych i administracyjnych są one zazwyczaj stosowane do ukrytego układania okablowania (za ścianami, nad sufitami podwieszanymi lub pod podłogą podniesioną). Otwarte układanie kabli z wykorzystaniem korytek jest zasadniczo dozwolone wyłącznie w sieciach przemysłowych.

Kanały kablowe to zamknięte profile puste (prostokątne, kwadratowe, trójkątne itp.) z płaską podstawą i zdejmowanymi lub pełnymi pokrywami. W przeciwieństwie do korytek, ich główną funkcją jest ochrona kabli przed uszkodzeniami mechanicznymi. Kanały z zdejmowanymi pokrywami służą do otwartego okablowania, natomiast kanały pełne (ślepe) do instalacji podtynkowych.

Oba systemy montowane są na konstrukcjach nośnych wzdłuż ścian i sufitów, tworząc „półki” na kable.

Materiały i zastosowania

Zgodnie z przepisami dotyczącymi instalacji elektrycznych, korytka i kanały kablowe wytwarzane są z metalu, materiałów niemetalowych lub materiałów kompozytowych.

Metalowe korytka/kanały: Zazwyczaj wykonane ze stali ocynkowanej, nierdzewnej lub aluminium. Stal ocynkowana zapewnia doskonałą odporność na korozję, dzięki czemu nadaje się do stosowania zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz na różnych powierzchniach. Kanały stalowe mogą być stosowane w pomieszczeniach suchych, wilgotnych, gorących i zagrożonych pożarem, w których stosowanie rur stalowych nie jest obowiązkowe, ale jest zabronione w wilgotnej, ekstremalnie mokrej, chemicznie agresywnej lub wybuchowej atmosferze.

Kanały niemetalowe (plastikowe): Zazwyczaj wykonane z PVC, stosowane do kabli niskiego napięcia wewnątrz budynków, zwłaszcza w domach i biurach. Są ekonomiczne, lekkie, odporne na wilgoć i dobrze komponują się z wnętrzami. Są jednak mniej wytrzymałe, mają niższą odporność termiczną, krótszą żywotność i mogą odkształcać się pod wpływem ciepła, przez co nie nadają się do użytku zewnętrznego.

Korytka/kanały kompozytowe: Wykonane z syntetycznych żywic poliestrowych i włókna szklanego, produkty te oferują wysoką wytrzymałość mechaniczną, sztywność, odporność na wibracje, wilgoć i mróz, odporność na korozję, promieniowanie UV i substancje chemiczne oraz niską przewodność cieplną. Są lekkie, łatwe w montażu i charakteryzują się długą żywotnością. Dostępne w wersji pełnej lub perforowanej, otwartej lub zamkniętej, idealnie sprawdzają się w wymagających warunkach, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, w tym w środowiskach agresywnych.

Korytka żelbetowe: Stosowane do podziemnych lub naziemnych tras kablowych. Wytrzymują duże obciążenia, są trwałe, wodoodporne i odporne na zmiany temperatury i ruchy gruntu, dzięki czemu nadają się do stosowania w strefach sejsmicznych i na wilgotnych gruntach. Po montażu i zasypaniu zapewniają pełną ochronę kabli wewnętrznych, umożliwiając jednocześnie łatwą inspekcję i naprawę poprzez otwarcie pokrywy.

Różnorodność projektów

Perforowane: Posiadają otwory w podstawie i bokach, co zmniejsza wagę, ułatwia bezpośredni montaż i zapewnia wentylację, zapobiegając przegrzewaniu się kabla i gromadzeniu się wilgoci. Oferują jednak mniejszą ochronę przed kurzem.

Solidne: Posiadają nieperforowane, solidne podstawy i powierzchnie, oferując wysoką ochronę przed czynnikami środowiskowymi, kurzem i opadami atmosferycznymi. Wiąże się to jednak z ograniczeniem naturalnego chłodzenia kabli z powodu braku wentylacji.

Typ drabinowy: Składa się z wytłaczanych szyn bocznych połączonych poprzeczkami, przypominających drabinę. Dobrze wytrzymują duże obciążenia, idealnie nadają się do tras pionowych i otwartych, a także zapewniają doskonałą wentylację i dostęp do kabli.

Typ drutu: Wykonane ze spawanego, ocynkowanego drutu stalowego. Są bardzo lekkie, zapewniają maksymalną wentylację i dostęp oraz umożliwiają łatwe rozgałęzianie. Nie nadają się jednak do dużych obciążeń i najlepiej sprawdzają się w lekkich, poziomych ciągach kablowych oraz kanałach kablowych.

Wybór i instalacja

Wybór typu i materiału zależy od środowiska instalacji, rodzaju pomieszczenia, rodzaju i rozmiaru kabla. Wymiary korytka/kanału muszą być dostosowane do średnicy kabla lub wiązki, z zachowaniem wystarczającej pojemności zapasowej.

Kolejność instalacji:

Oznakowanie trasy: Zaznacz ścieżkę, wskazując lokalizację podpór i punktów mocowania.

Montaż pomocniczy: Zamontuj stojaki, wsporniki lub wieszaki na ścianach/sufitach. Wymagana jest minimalna wysokość 2 metrów od podłogi/platformy serwisowej, z wyjątkiem obszarów dostępnych wyłącznie dla wykwalifikowanego personelu.

Montaż tacek/kanałów: Zabezpiecz tacki lub kanały do ​​konstrukcji wsporczych.

Łączenie sekcji: Korytka są łączone za pomocą śrubowych płytek łączących lub spawania. Kanały są łączone za pomocą złączek i śrub. Uszczelnianie połączeń jest obowiązkowe w środowiskach zapylonych, gazowych, oleistych lub wilgotnych oraz na zewnątrz; suche, czyste pomieszczenia mogą nie wymagać uszczelniania.

Przeciąganie kabli: Kable przeciąga się za pomocą wciągarki lub ręcznie (w przypadku krótszych odcinków) na rolkach.

Układanie i mocowanie kabli: Kable są przenoszone z rolek do korytek/kanałów i zabezpieczane.

Podłączenie i ostateczne zamocowanie: Kable są łączone i ostatecznie mocowane.

Metody układania kabli w korytkach:

W pojedynczych rzędach z przerwami 5 mm.

W wiązkach (maks. 12 przewodów, średnica ≤ 0,1 m) z odstępem między wiązkami 20 mm.

W opakowaniach z odstępami 20 mm.

W wielu warstwach bez przerw.

Wymagania dotyczące mocowania:

Korytka: wiązki są mocowane pasami co ≤4,5 m w poziomie i ≤1 m w pionie. Pojedyncze kable na korytkach poziomych zazwyczaj nie wymagają mocowania, ale muszą być zabezpieczone w odległości 0,5 m od zakrętów/odgałęzień.

Kanały: Wysokość warstwy kabla nie powinna przekraczać 0,15 m. Odstępy między mocowaniami zależą od orientacji kanału: nie są wymagane dla poziomego kanału z pokrywą do góry; co 3 m dla kanału z pokrywą boczną; co 1,5 m dla kanału z pokrywą w dół; i co 1 m dla kanałów pionowych. Kable są zawsze mocowane w punktach końcowych, zagięciach i punktach połączeń.

Kable układa się tak, aby umożliwić zmiany długości spowodowane zmianami temperatury. Korytka i kanały kablowe nie powinny być wypełnione więcej niż do połowy, aby zapewnić dostęp w celu konserwacji, napraw i chłodzenia powietrzem. Kanały kablowe muszą być zaprojektowane tak, aby zapobiegać gromadzeniu się wilgoci, z zastosowaniem włazów inspekcyjnych i zdejmowanych pokryw. Na końcach, zagięciach i odgałęzieniach należy umieścić etykiety identyfikacyjne. Cały system korytek/kanałów kablowych musi być uziemiony.

Podsumowanie zalet i wad

Zalety:

Łatwość konserwacji i napraw ze względu na otwarty dostęp.

Ekonomiczna instalacja w porównaniu do metod ukrytych lub rur.

Zmniejszenie nakładu pracy przy mocowaniu kabli.

Doskonałe warunki chłodzenia kabli (szczególnie w przypadku tacek).

Nadaje się do trudnych warunków (chemicznych, wilgotnych, gorących).

Zorganizowane trasy, zachowanie bezpiecznej odległości od zagrożeń i łatwa rozbudowa systemu.

Wady:

Tace: Zapewniają minimalną ochronę przed czynnikami zewnętrznymi; montaż na otwartej przestrzeni w wilgotnych pomieszczeniach jest niemożliwy.

Kanały: Zapewniają dobrą ochronę mechaniczną, ale mogą utrudniać chłodzenie kabli, potencjalnie zmniejszając wydajność prądową.

Obie metody wymagają znacznej ilości miejsca i mają ograniczoną atrakcyjność estetyczną.