Firma Shanghai Qinkai Industrial Co., Ltd. poinformowała, że projekt Buchara w Uzbekistanie o mocy 290 MW, którego ukończenie jest planowane, jest w całości realizowany przez nią, od projektu produktu po dostawę do fabryki, przy czym w zakres prac wchodzą ocynkowane ogniowo (HDG) korytka kablowe, stojaki i akcesoria.
„W przypadku takiego projektu specyfikacja jest ustalana na długo przed tym, zanim ktokolwiek pojawi się na miejscu” – poinformowała firma. „Stal ocynkowana nie jest preferowana w klimacie pustynnym. To różnica między konstrukcją na trzydzieści lat a programem konserwacji”.
Projekt jest realizowany w ramach krajowego programu budowy elektrowni, a nie programu komercyjnego. Grupa Banku Światowego odnotowała w maju 2024 r., że rząd Uzbekistanu dąży do zwiększenia produkcji energii odnawialnej o 25 GW, czyli o 40% krajowego zużycia energii elektrycznej, do 2030 r., a obiekty tej wielkości w Azji Środkowej są realizowane w ramach tego programu.
Czego wymaga system podpór kablowych na terenie pustynnym
System nośny kabli w tym klimacie spełnia jednocześnie cztery warunki: intensywne promieniowanie ultrafioletowe, niesiony wiatrem pył i piasek, silne wahania temperatury kontynentalnej między dniem a nocą oraz kondensację, która powstaje, gdy czyste niebo schładza powierzchnie szybciej niż otaczające powietrze. Żaden z tych czynników nie niszczy stali tak szybko. Wszystkie niszczą farbę.
To właśnie argument przemawiający za cynkowaniem ogniowym. Powłoka utworzona przez zanurzenie gotowego elementu w roztopionym cynku jest metalurgicznie łączona ze stalą, a nie nakładana na nią, i pokrywa miejsca, w których powłoka ulega uszkodzeniu w pierwszej kolejności – krawędzie, spoiny i wnętrze profili zamkniętych. Grubość powłoki jest ustalana na podstawie normy cynkowania, takiej jak ISO 1461 lub ASTM A123, i weryfikowana pomiarowo, partia po partii, a nie na podstawie samej powierzchni i uznawania jej za równą.
W skali projektu pojawiają się dwie konsekwencje. Po pierwsze, każda krawędź cięcia i spoina wykonana po ocynkowaniu muszą być poddane obróbce zgodnie z tymi samymi standardami, co jest argumentem za ich minimalizacją. Po drugie, powłoka musi przetrwać transport i warunki atmosferyczne, ponieważ powłoka uszkodzona podczas transportu nie chroni lepiej niż cienka powłoka.
Trzy elementy w zakresie
Dostawa do kraju śródlądowego
Miejsce budowy znajduje się daleko od jakiegokolwiek portu morskiego. Ten jeden fakt zmienia decyzję o pakowaniu: długie elementy będą przenoszone między trybami więcej niż raz, zanim dotrą do zespołu, a każde przenoszenie to szansa na wygięcie regału lub uszkodzenie ocynkowanej powierzchni. Segmentowane pakowanie, wzmocnione skrzynie i plan załadunku zgodny z kolejnością instalacji na miejscu mają zatem większe znaczenie niż w przypadku projektu nadmorskiego.
Ta sama odległość zmienia wartość dokumentacji. Brak wspornika odnaleziony na miejscu w Azji Środkowej to nie rozmowa telefoniczna i kurier; to slot produkcyjny, rezerwacja frachtu i ryzyko związane z harmonogramem.
Ostatnią fazą projektu jest faza dokumentacji
Projekt zaplanowany do ukończenia wkracza w okres, w którym dowody liczą się bardziej niż materiały. Rysunki powykonawcze muszą być zgodne z tym, co zostało faktycznie dostarczone, dokumentacja powłok musi być powiązana z częściami, których dotyczy, raporty z inspekcji muszą być zgodne z listami przewozowymi, a części zamienne muszą być na miejscu przed rozpoczęciem produkcji przez elektrownię, a nie po pierwszej awarii.
„Ostatni miesiąc projektu to miesiąc, w którym dokumentacja musi być gotowa” – poinformowała firma. „Jeśli do tego czasu brakuje protokołu cynkowania lub rysunku powykonawczego, nie da się go odtworzyć – stal jest już zamontowana”.
Czas publikacji: 24.09.2026